Loop Organisatie Leukemiestichting
Lopen voor de LOL meer dan de moeite waard !
Home
Nieuws
Agenda
Loopevenementen
Nike Hilversum City Run
Fortis Marathon Utrecht
Marathon van Rotterdam
Sprout Business Run
Marathon Anchorage Alaska
Dam-tot-Damloop
Marathon Berlijn
ING Amsterdam Marathon
New York City Marathon
Ander loopevenement
Archief Loopevenementen
Ria-s Run
Lopen voor de LOL
Doe mee!
Sponsors
Wie zijn wij?
Links
Contact

Verslag: Loop Organisatie Leukemie in Anchorage 2006

 

Sinds 1974 reizen atleten van over de hele wereld af naar Anchorage, Alaska. Jaarlijks doen meer dan 3500 atleten mee aan de Mayor’s Midnight Sun Marathon. Deze marathon vond dit jaar op 17 juni plaats, wederom in de mooiste omgeving van de VS. 

 

Willem Barent Wijmuller, oprichter van Loop Organisatie Leukemiestichting, en zijn familie liepen dit jaar mee in Anchorage, Alaska. Hieronder kun je hun verslag lezen en foto's bekijken.


Met hun prestatie is een bedrag opgehaald van: € 1.750,--

Dieuwertje, Sacha, Inger en Willem-Barent: bedankt!

 

Anchorage, 15 juni 2006

 

Na een reis van 23 uur, zonder echte vertragingen zijn we ’s nachts om 12 uur aangekomen op Anchorage International airport. Het was er nog licht. Op 21 juni is het ook hier natuurlijk Mid Zomernacht. Het licht gaat dan nagenoeg niet uit, wel een heel speciale gewaarwording.

 

De eerste dag een auto gehuurd want als je je hier wil verplaatsen moet je echt wel een auto hebben. Het land en de stad zijn echt heel groot. We hebben die dag sightseeing gedaan, een wild reservaat en Marine museum bezocht. Hiervoor hebben we wel een paar 100 mile door wonderschone natuur moeten rijden . Er staat nog wel een aantal andere excursies op het programma. O.a. een bezoek aan Prince William Sound, de baai waar in 1989 de Exxon Valdez schipbreuk leed en al haar olie over een bijzonder natuurgebied verspreidde.

 

De tweede dag hebben Sacha en Dieuwertje op de motor een ander deel aan de noordkant van Anchorage verkend.

 

Inger en ik zijn ons gaan registreren op het wedstrijd secretariaat. Er zijn rond de 4000 lopers. Merchandise genoeg van de Mayor’s Marathon. Ook heb ik kennis gemaakt met de mensen van “Team in Training” van de Noord-Amerikaanse Leukemie stichting en het voorbeeld van de LOL. Zij hebben ook een stand bij het wedstrijd secretariaat.

 

Langzaam maar zeker begint de spanning van onze eerste halve marathon op te komen. Morgen nog even een beetje lopen, een lichte training voor de zaterdag loop. Om 9 uur local time (dat is 19.00 uur Nederlandse tijd) gaan we van start.

Vandaag ook nog het parcours verkend. Loopt de stad uit door een aantal prachtige parken, over een trail heen langs het vliegveld met uitzicht op de zee. Fantastische vergezichten waar we hopelijk al lopend van kunnen genieten. Nu maar hopen dat het zaterdag niet regent en de wind pas na de loop gaat opsteken.

We houden jullie op de hoogte.

 

 

 

 

 

Het is 17 juni. De dag van de Mayors Marathon is aangebroken. Het is vroeg dag, 6 uur het bed uit en de voorbereidingen nemen een aanvang. Gelukkig zijn we de Jetlag van het tijdsverschil van 10 uur kwijt. Iets eten, niet te veel, wel al genoeg water drinken. De halve marathon start om 09:00 uur. Gelukkig is de start niet al te ver van ons hotel. De naam doet heel veel denken, maar de werkelijkheid is iets minder.

 

Van het organisatiecomité moeten alle lopers om 08:30 uur aan de start zijn! Wat gaat er in dat halve uur gebeuren? Een half uur staan voor de start is niet echt bevorderlijk voor de concentratie. De toespraken van de voorzitter van het comité en van de burgemeester beginnen. Daarna begon men zowel het Amerikaanse- als het Alaskaanse volkslied te vertolken. Eindelijk mochten we vertrekken, uitgezwaaid door de vele toeschouwers. Tot over een uurtje of 2, dan zullen we in dezelfde omgeving finishen hoop ik. De strategie van de LOL lopers was dat Dieuwertje en Sacha in ieder geval bij elkaar zouden blijven. Ik zou in de buurt blijven lopen. Inger als Coach, manager, water- en vlaggendrager zou op de fiets volgen en ons van extra water voorzien, buiten de waterposten om. Door de drukte echter bij de start is er in het begin al een redelijke afstand ontstaan tussen D&S en mijzelf. Doorlopen dan maar. Door een woonwijk, heuveltje op en weer af. Op de hoofdweg rechts, valsplat op richting Luchthaven van Anchorage. Daar gingen we de coastal-trail op.

 

Om het vliegveld heen, heuvel op, heuvel af. Veel mensen tegengekomen. De sfeer onderling was fantastisch. Er liepen mensen van alle Amerikaanse staten (52) mee. Maar ook mensen uit Duitsland, Canada, Nederland. Voorwaar een internationale run. Ik kwam langs iemand met op haar rug “Senior Feet”. De dame, 66 jaar oud, liep de halve marathon voor de 6de maal. Veel lopers van Team in Training (de USA/Canada tegenhanger van de LOL) waren present. Zij hadden veel supporters en coaches bij zich. Overal zag je die mensen staan langs de route. Steeds hoorde je val alle kanten het “GO TEAM GO” . Alle lopers moedigen elkaar aan als ze elkaar tegenkomen. Een goed voorbeeld en iets wat wij ook moeten proberen voor elkaar te boksen.

 

Het parcours gaat verder langs de startbaan waar een groot aantal Boeing 747 vrachtkisten omhaag gingen. Lekker, kerosinegassen. Je loopt er goed op!

Een lang stuk omlaag, en daar kwamen lopers van de andere kant af. Ohoh je moet deze heuvel ook weer oplopen blijkbaar. Doorlopen, soms even achterom kijken of ik D&S nog zag. Nee maar erg ver achterop zullen ze niet lopen. Tussentijden zouden erop kunnen wijzen dat ik de 13 mijl (21.1 km) in een tijd rond de 2:15 zou kunnen gaan lopen maar dan moet het wel zo blijven gaan als tot nu toe. Voorbij de startbaan een bocht naar rechts het bos in. Daar was het keerpunt, nu alleen nog even 6.5 mijl terug lopen en je bent er. Een paar honderd meter na het keerpunt kwam ik D&S tegen. “Go LOL GO” !!

De heuvel op. Zo’n startbaan is wel heel lang als je het moet lopen. Rustig doorgaan je komt wel boven en daarna easy naar beneden en daar even op adem komen. De coastal-trail weer op en nu terug naar de finish, is nog wel 4 mijl. De trail terug naar Anchorage-city was echter een gemeen vals-plat. Toch iets dat wij niet gewend zijn en dat was te merken. Merkteken van 11 mijl komt in de buurt en daar ging het fout. Kramp in de hamstrings, niet een been maar twee tegelijk. Even rustig aan doen !  Zo om me heen kijkend was ik niet de enige met problemen. Was best gezellig zo met de andere slachtoffers. Maar de tijd dringt, mijn streeftijd wil ik toch zeker halen. Lopen moet ik, rennen weer. Het ging, maar erg soepel en ontspannen was anders. Langzaam maar zeker kwam de laatste mijl in zicht. He He nog 1,6 km, fluitje van een cent. Het vals-plat was bijna over. Bruggetje over en dan richting de finish. Ja mis. Het organisatiecomité had nog even een scherprechter ingebouwd. Voor wedstrijdlopers erg goed om toch het onderscheid op het laatst nog te maken. Voor de recreatieve lopers is dit killing. Het vals-plat ging niet over ineen horizontaal stuk maar een heuvel met stijgingspercentage van > 10%. Ben dat stuk maar gewoon gaan lopen, de kramp kwam weer op. Het is beter daar even te gaan wandelen dan lopend over de finishlijn te komen. Vergezeld van aanmoedigingen en ijsblokjes van de toeschouwers kwam ik boven op de berg en ging de laatste halve mijl in. Al rennend ben ik over de lijn gekomen. Maar om te zeggen dat ik nog fit was daar ?! Nee, als ik de finishfoto bekijk had ik het wel gehad.

Dieuwertje en Sacha hebben gedurende de loop ook zo hun tegenslagen gehad. Maar ook zij hebben de finishlijn bereikt en zijn rennend tegelijkertijd de lijn gepasseerd.

 

Tijden:  D&S  2:29 uur            WB  2:21 uur

 

            

 

Een waanzinnige ervaring om hieraan mee te doen. Ik heb wel gemerkt dat trainen op een iets meer geaccidenteerd terrein toch wel belangrijk is.

 

De volgende loop is de Dam tot Dam loop. Allemaal meedoen.

 

Groet Willem Barent